Concurso secundaria- Brais D. (Sta.Irene)

DIATOMEAS - DIATOMEAE

-COMO SON.

Las diatomeas son una clase de algas unicelulares microscópicas (aunque existen unas pocas formas coloniales del reino protista. (El nombre científico de la clase es o Diatomeae).Son organismos fotosintetizadores que viven en agua dulce o marina constituyendo una parte muy importante del fitoplancton. Uno de los rasgos característicos de las células de diatomeas es la presencia de una cubierta de sílice llamado frústulo. Los frustulos muestran una gran diversidad de formas, algunos muy bellos y ornamentados y generalmente constan de dos partes asimétricas o valvas con una división entre ellas, de ahí el nombre del grupo. Muchas especies aparecen formando encadenamientos u otros agregados ordenados. La evidencia fósil sugiere que se originaron durante o antes del período Jurásico temprano.

-DONDE VIVEN.

Actualmente se conocen más de 201 géneros vivientes de diatomeas y se estiman alrededor de 100.000 especies extintas.^[][] Como colonizadores, las diatomeas se distinguen por encontrarse en cualquier tipo de ambiente ya sea marino o dulceacuícola. También se encuentran en ambientes donde existen condiciones extremas de temperatura o salinidad y de igual forma las encontramos interactuando con otros organismos como lo es el caso de cianofíceas.La mayoría son pelágicas (viven en aguas libres), aunque algunas son bentónicas (sobre el fondo marino), o incluso pueden vivir sobre superficies húmedas.

COMO SE ALIMENTAN.

Son son fotosintéticas,fabricantes de alimentospara ellas y para el resto de la fauna acuática.Son especialmente importantes en los océanos, donde se calcula que proporcionan hasta un 45% del total de la producción primaria oceánica. Aunque son generalmente microscópicas, algunas especies de diatomeas pueden alcanzar hasta 2 milímetros de longitud.

CURIOSIDADES

Los frústulos de las diatomeas se sedimentan por gravedad cuando es digerida o muere la célula, dando origen a rocas sedimentarias como las diatomitas. Las propiedades de esos materiales, formados por partículas microscópicas,que ha hecho que se hayan utilizado para la fabricación de la dinamita, donde la nitroglicerina es embebida, reduciendo la probabilidad de una explosión accidental.

-Las comunidades de diatomeas se están convirtiendo en una herramienta cada vez más popular para la determinación de las condiciones ambientales tanto de presente como del pasado. Esto puede ser útil en los estudios sobre la calidad del agua y el cambio climático.

-Además,se usan con muy buenos resultados como desinsectantes (pulguicidas,garrapaticidas,piojos y otros parásitos externos de pequeños animales) lo que en realidad sería una acción de desparasitante externo.

Concurso secundaria- CamilaV.M.F. (Sta.Irene)

Concurso secundaria- Ricardo V.C. (Apostol)

            TITULO :   FERREIRIÑO ABELLEIROS DAS  ILLAS ATLANTICAS

 

FICHA TÉCNICA

Nome Científico: Parus major

Nomes Comúns : Carboeiro Común, Ferreiriño abelleiro

Lonxevidade: pOden vivir de 2 a 3 anos.

Peso: de 15 a 20 gramos

Envergadura: coas ás abertas poden medir uns 25 cms.

Lonxitude : mide uns 15 cms., aproximadamente.

COMO  É : O Carboneiro común  é un  ave de pequeno tamaño, coa cabeza de cor negra brilante e distinguese por unha característica “corbata” de cor negra que contrasta coa cor amarela do seu ventre. Tamén é característica da especie unha mancha de cor blanca nas  meixelas. O dorso é de col verde e as súas patas de cor azul.

O dimorfismo sexual non é moi acusado, o rasgo que mellor pode diferencialos a simple vista é o grosor da “corbata” negra que locen no ventre xa que na femia é algo máis fina que no macho.

ONDE VIVE :  O seu habitat é variado, pódeselle ver nas zoas arboladas das illas. Os frutais e as árbores de folla caduca tamén son frecuentados polos carboneiros.

ALIMENTASE a base de insectos, larvas y semillas. A captura de ourugas como pode se-la procesionaria lle convirten nun aliado para a conservación de especies vexetais. Cando comen froita prefiren aquela que contén vermes.

CURIOSIDADES :

* O  vóo é bastante acrobático, e grazas ó seu pequeño tamaño revolotea entre a maleza con moita axilidade, ainda  que  tamén soe pousarse no chan e nas charcas de auga na procura de pequenos insectos.

* O reclamo é moi variado emitindo sons agudos e metálicos de diferentes xeitos.

Concurso secundaria- Valentina R.F. (Apostol)

OURIZO  
Qué é?

O nome científico desta especie é Erinaceus europaeus e os nomes comúns que se coñecen son ourizo de terra ou ourizo común. Tamén hai outros tipos de ourizo: ourizo pigmeo africano, ourizo exipcio ou orelludo e ourizo alxerino. Clasificación científica:

o        Reino: Animalia

o        Filum: Chordata

o        Clase: Mammalia

o        Orde: Erinaceomorpha

o        Familia: Erinaceidae

o        Xénero: Erinaceus

Cómo é?

Este animal pesa arredor de 1kg e mide de 130 a 250 mm de longo, sendo os machos lixeiramente máis grandes que as femias. Viven hasta 5 anos media, ata 10 en cautividade. Son máis ben rechonchos, cunha silueta redondeada. Posúen almofadiñas nas súas extremidades .

As extremidades posteriores son un pouco máis largas que as anteriores. Seu nariz é móbil e acaba en punta, os seus ollos son pequenos e as súas orellas diminutas, redondeadas e recubertas de pel. A súa envoltura de pinchos está formada por varios miles (5000 aprox.) de púas (ou espiñas) ríxidas, que cobren o dorso e as superficies laterais de corpo, excluíndo as extremidades e a cara. Na cara, ventre e extremidades presenta pelo de cor marrón.

Ónde vive?

En bosques claros con abundante vexetación e humidade, pero sobre todo en terreos con arbustos, zonas periféricas das poblacións e incluso parques urbáns. Habitualmente viven en terreos que non superan os 1200 metros de altitude. Os ourizos prefiren as periferias dos pueblos e as pequenas cidades.

De qué se alimenta?

Leva unha dieta moi variada; os caracois, babosas, insectos e miñocas forman normalmente a súa dieta, xa que en ocasións compleméntase con ratos, ratas, aves, lagartos e pequenas serpentes. Ás veces, os erizos non toman alimento vexetal, pero se lles a visto coller dicho a veces, que los erizos no toman alimento vegetal, pero se les ha visto coger bellotas y bayas, y algunos ejemplares domésticos han sido alimentados con manzana, pera, naranja y otra clase de fruta.

Qué ten de especial?

Os ourizos son apreciados polos biólogos, xa que a súa capacidade para defenderse e facer rituais incomprensibles son cualidades únicas nun animal. Outra cualidade importante é o ben que saben protexerse dos peligros formando unha bola de espiñas que o fai impugnable a moitos inimigos.

Concurso secundaria- Alvaro P.P. (Apostol)

Algas  pardas     

 

 

 

As algas pardas ou feófitas son un grupo de algas que pertenecen á clase Phaeophyceae no reino dos Protistas.

O seu  nome común é “alga parda”  pero seu nome científico e Phylum  Phaeophyta .

Constituen as algas máis complexas no desarrollo morfolóxico e anatómico. As algas pardas son pluricelulares e en algunhas especies, mostran semellanza superficial coas raíces, talos e follas das plantas máis  evolucionadas. Agárranse  as rochas polo rizoide que é como unha raíz pero que nin penetra no sustrato nin absorbe nutrientes e realizan a fotosíntese en un órgano especial chamado filoide.As paredes das súas células compóñense dunha celulosa semellante a que presentan as algas vermellas e as súas caras exteriores están recubertas por un composto peptídico xelatinoso chamado alginato, que as protexe da desecación cando, ao retirarse as augas mariñas, quedan o  descuberto. Algunhas especies posuen como órganos especiais unhas bolsas cheas de aire que sirvenlles de flotadores, que axudan a manter rectas as algas e, sobre todo, nas que son moi longas, as elevan considerablemente cara  a luz. Posuen un crecemento  rápido, e poden chegar a medir ata 200 metros de altura.

Viven aferradas as  rochas, fondos ou mesmo  a outras algas, casi na súa totalidade en hábitats mariños, nas costas rochosas das zonas templadas e subpolares e excepcionalmente en augas doces.

Son autótrofas e aliméntanse obtendo a luz solar mediante un órgano especial chamado filoide. Realizan fotosíntesis utilizando clorofila C e pigmentos fotosintéticos especiais (fucoxantina, carotina y xantofila).Os nutrientes tómaos da auga do mar en especial do fitoplacton .

A súa carácterística especial e a súa cor  debida a un pigmento “fucoxantina” que é un pouco máis sensible a luz cá clorofila , de aí que poidan vivir en augas máis profundas .

Utilízanse como estabilizantes (E-401, 407..) da emulsión, na fabricación de xeados , como fertilizantes, como fonte de alimentos ricos en vitaminas e para obter iodo.

Algunhas especies aproveitánse en gastronomía, perfumería, etc….

Algunhas das algas  vólvense de cor negra cando  secan e outras serven de comida o gando de zonas costeiras .

Sirven de refuxio a especies mariñas e de camuflaxe ós crustáceos.

Os talos dalgunhas algas pardas do tipo laminaria  recóllense e  empréganse  para facer mangos de bisturí.

Concurso secundaria- Blanca G.A. (Apostol)

O RODABALLO

                                           

Nomes Científicos: Psetta Maxima o Scophthalmus maximus

Nome común:  Rodaballo

Reino: Animalia

Clase: Actinopterygii

Orde: Pleuronectiformes

Familia: Scophthalmidae

Xénero: Psetta

Especie: Psetta Maxima

Descrición: O Rodaballo é un peixe de carne azul. Mide como mínimo 30cm. Ten o corpo case redondo e completamente plano. A súa carne e branda. Ten os ollos situados no lado esquerdo. Pode ser de distintas cores; dende o marrón chocolateado ata o amarelo ou o gris verdoso.

Dentro da fauna mariña das Illas Cíes é un dos peixes máis valorados.

.

Onde vive: Nos fondos mariños; entre os 20 e 70 metros de profundidade.

Qué come: É un depredador que se alimenta de peixes pequenos, crustáceos e miñocas. Cando son adultos soamente se alimentan de peixes pequenos.

Curiosidades: É un dos peixes máis característicos da acuicultura.

En Galicia; recibe o nome de “Rodaballo da Ría”, a aquel que se pesca nas Rías Galegas. Esta variedade é moi valorada na restauración.

Concurso secundaria- Roberto D.G.(Apostol)

Arao dos cons

Uria aalge (pontoppidan)

Castelan : Arao comun

Características

É un ave de pequeno tamaño, uns 43 cm. de lonxitude e 70 cm. de envergadura
O seu pico é puntiagudo. As partes superiores do seu corpo son pardo escuro no verán, máis grises no inverno

Non hai diferenzas morfolóxicas entre os sexos como para poder distinguilos a primeira ollada. Os arádevos ibéricos poderían pertencer a outra subespecie, U. a. ibericus, aínda que é preferible incluílos na U. a. albionus.

Hábitat

O seu hábitat son os illotes rochosos e cantiis mariños.Xa de seu é unha especie que ten unha mortalidade elevada por mor da depredación de ovos e polluelos por parte das gaivotas. A iso únese a perda de moitos polluelos se se lles molesta ou son asustados durante a cría, a falta de alimentación por sobrepesca, a contaminación mariña e a captura de máis dun millón de aráos ao ano para consumo humano.

Distribución

Antigamente criaba en illas e cantiis costeiros do litoral galego,tanto no Mar Cantábrico como no Océano Atlántico. Na actualidade desapareceron todas as colonias do cantábrico e as costeiras, quedando restrinxida a súa area de cría ás illas Sisargas, illas Cies e illotes de Cabo Vilan. En 1989 nas tres unicas zonas de cría que quedan contabilizáronse de 15 a 18 parella.

Reprodución

A fin de xaneiro, os arádevos reúnense preto dos cantiis en que van criar. Cando hai un número suficiente, comezan unhas cerimonias nas que os grupos «danzan» na auga. Entrelazándose e esquivándose, as aves chapotean sobre as ondas; de súpeto, o bando enteiro mergúllase e a «danza» continúa baixo a auga. Os arádevos tamén toman parte en voos comunais de exhibición, en bandos de centos de individuos, virando, elevándose e mergullándose ao unísono.

Estas aves non constrúen niño. A femia pon en maio ou xuño o seu único ovo, moi variable en cor aínda que xeralmente con manchas amarelas, pardas ou negras, na roca espida. Adoita estar revestido de guano. Son medidas que evitan que poidan rodar e caer polo cantil.A incubación realízase por ambos os sexos e dura de 32 a 36 días. O polo, alimentado 2 ó 3 veces ao día por ambos os pais, bótase ao mar tras uns 16 días acompañado polos seus proxenitores.

Alimentación e costumes

Os aráos aliméntanse de peixes (principalmente arenques e caballas), moluscos, vermes, algunhas algas e ata en ocasións de medusas.